Stanisław Cendrowski
Wprowadzenie
Stanisław Cendrowski, znany również pod pseudonimem Sulimczyk, to postać, która na trwałe wpisała się w historię polskiego boksu oraz ruchu sportowego. Urodził się 24 sierpnia 1905 roku w Warszawie, gdzie spędził większość swojego życia. Cendrowski był nie tylko utalentowanym bokserem, ale również znaczącym działaczem bokserskim oraz uczestnikiem wydarzeń historycznych, takich jak II wojna światowa i Powstanie Warszawskie. Jego osiągnięcia sportowe oraz zaangażowanie w działalność na rzecz boksu przyczyniły się do rozwoju tej dyscypliny w Polsce.
Początki kariery bokserskiej
Stanisław Cendrowski rozpoczął swoją przygodę z boksem w klubie HKS Varsovia. To tam zdobył pierwsze szlify jako zawodnik. W latach 1927 i 1928 zdołał wywalczyć brązowe medale mistrzostw Polski w wadze półciężkiej, co stanowiło znaczący krok w jego karierze sportowej. Jego talent i determinacja szybko zaowocowały dostrzeżeniem przez środowisko bokserskie.
W 1930 roku po likwidacji sekcji bokserskiej w Varsovii, Cendrowski przeszedł do Polonii Warszawa. W nowym klubie nie tylko kontynuował karierę jako zawodnik, ale także objął kierownictwo sekcji bokserskiej. Jego zaangażowanie w rozwój młodych sportowców oraz organizację treningów miało duże znaczenie dla lokalnego środowiska bokserskiego.
Działalność społeczna i wojenne losy
Poza sportem, Cendrowski aktywnie uczestniczył w życiu społecznym Warszawy. Od 1929 roku był członkiem Warszawskiego Okręgowego Związku Bokserskiego, a w latach 1932-1934 pełnił funkcję prezesa Robotniczego Klubu Sportowego Elektryczność Warszawa. Jego działania na rzecz rozwoju boksu były zauważane i doceniane przez środowisko sportowe.
Jednak życie Cendrowskiego na zawsze odmieniło się po wybuchu II wojny światowej. W 1939 roku brał udział w obronie Warszawy, a następnie jako powstaniec warszawski walczył w zgrupowaniu „Krybar” podczas Powstania Warszawskiego. Jego męstwo na polu walki oraz determinacja w obliczu zagrożenia były godne podziwu. Cendrowski został ranny w trakcie walk i trafił do niewoli niemieckiej, jednak udało mu się uciec z transportu do Niemiec.
Warto również wspomnieć o jego bracie Eugeniuszu, który był bokserem i trenerem. Eugeniusz również brał udział w Powstaniu Warszawskim, gdzie odniósł rany, a ostatecznie został zamordowany przez żołnierza SS. Ta tragedia na zawsze wpisała się w historię rodziny Cendrowskich i była świadectwem dramatycznych losów wielu Polaków tamtego okresu.
Późniejsza kariera i sukcesy
Po zakończeniu działań wojennych Stanisław Cendrowski powrócił do działalności związanej z boksem. W latach 1957-1965 ponownie objął funkcję kapitana związkowego Polskiego Związku Bokserskiego (PZB). Dzięki jego ciężkiej pracy oraz zaangażowaniu polski boks zyskał na znaczeniu na arenie międzynarodowej. W latach 1966-1971 pełnił rolę wiceprezesa PZB, a następnie od 1971 do 1972 roku był prezesem tej organizacji.
Cendrowski
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).