Minuskuł 11
Wprowadzenie do Minuskułu 11
Minuskuł 11, znany również jako ε 297 w klasyfikacji von Sodena i według numeracji Gregory—Aland, to istotny rękopis Nowego Testamentu, który zawiera tekst czterech Ewangelii. Pochodzi z XIV wieku i jest napisany na pergaminie w języku greckim. Obecnie jest przechowywany w Paryżu, w Francuskiej Bibliotece Narodowej, gdzie znajduje się pod sygnaturą Gr. 121.122. Jego unikalne cechy oraz historia czynią go ważnym obiektem badań nad wczesnym chrześcijaństwem i tekstem biblijnym.
Charakterystyka rękopisu
Rękopis Minuskuł 11 składa się z 274 pergaminowych kart, z wymiarami wynoszącymi około 16,2 cm na 9,3 cm. Tekst jest zapisany jedną kolumną na stronę, zawierającą 24 linijki. Taki układ jest typowy dla rękopisów z tego okresu i ułatwia czytanie oraz orientację w tekście.
Struktura tekstu
Tekst Ewangelii w Minuskuł 11 jest podzielony na rozdziały (κεφαλαια) oraz sekcje Ammoniusza, które zostały oznaczone na marginesie stron. Te sekcje są dodatkowo opatrzone odniesieniami do Kanonów Euzebiusza, co świadczy o staranności w organizacji tekstu oraz o wpływie, jaki miał Euzebiusz na wczesne tradycje biblijne. Ponadto każda Ewangelia zaczyna się od listy κεφαλαια, czyli spisu treści, co ułatwia odnalezienie poszczególnych fragmentów.
Tekstualna tradycja rękopisu
Grecki tekst Ewangelii zawarty w Minuskuł 11 reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Został on zaklasyfikowany przez Alanda do kategorii V, co wskazuje na jego przynależność do grupy rękopisów charakteryzujących się określonymi cechami stylistycznymi i językowymi. Bizantyjska tradycja tekstualna była jedną z najważniejszych linii przekazu tekstu Nowego Testamentu i miała kluczowe znaczenie dla rozwoju chrześcijańskiej literatury.
Paleografia i datowanie
Paleograficzne badania wskazują, że Minuskuł 11 datowany jest na XIV wiek. Analiza stylu pisma oraz użytego materiału pozwoliła naukowcom ustalić czas powstania tego rękopisu. Warto zauważyć, że XIV wiek był okresem intensywnej produkcji manuskryptów biblijnych, co związane było z rosnącym zainteresowaniem literaturą religijną oraz potrzebą kultywowania tradycji chrześcijańskiej.
Historia i przechowywanie rękopisu
Minuskuł 11 w przeszłości należał do arcybiskupa Reims, Le Telliera, który posiadał także inne kodeksy (10 i 13). Rękopis był wykorzystywany przez Kustera przy tworzeniu jego edycji greckiego Nowego Testamentu. Oznaczony został siglum Paris 4, co wskazuje na jego miejsce wśród innych rękopisów przechowywanych w Paryżu. Po raz pierwszy został uwzględniony na liście rękopisów Nowego Testamentu przez Wettsteina, co przyczyniło się do jego dalszych badań.
Badania nad Minuskułem 11
Rękopis był przedmiotem badań wielu wybitnych uczonych, takich jak Johann Martin Augustin Scholz oraz Paulin Martin. Ich prace przyczyniły się do le
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).