Lonnie Johnson
Lonnie Johnson: Mistrz Bluesa i Jazzowej Gitary
Lonnie Johnson, właściwie Alonzo Johnson, urodził się 8 lutego 1899 roku w Nowym Orleanie. Jako jeden z trzynaściorga dzieci, od najmłodszych lat miał styczność z muzyką, która była nieodłącznym elementem jego życia. Jego ojciec, Idella Johnsona, przygotowywał wszystkie dzieci do gry w swojej orkiestrze smyczkowej. Muzyczny klimat Nowego Orleanu, będącego tyglem różnych kultur, znacząco wpłynął na rozwój artystyczny Lonniego. Zmarł 16 czerwca 1970 roku, ale jego dziedzictwo muzyczne wciąż żyje.
Początki Muzycznej Kariery
Muzyka otaczała Lonniego Johnsona od najmłodszych lat. Jego pierwszym instrumentem były skrzypce, które szybko zamienił na gitarę. Jako nastolatek grał w duecie ze swoim bratem Jamesem Steady Rollem Johnsonem, występując w miejskich kawiarniach i prezentując różnorodne utwory, od ragtime’owych melodii po walce i operowe arie. Po zamknięciu Storyville przez U.S. Navy w 1917 roku, Lonnie zdecydował się na wyjazd do Londynu z rewią muzyczną. Po powrocie do Nowego Orleanu odkrył tragiczną stratę rodziny podczas epidemii grypy w 1918 roku. To doświadczenie zmusiło go do migracji do Missisipi, gdzie pracował jako muzyk na statkach rzecznych.
W St. Louis, gdzie osiedlił się ze swoim bratem, doskonalił swoje umiejętności muzyczne. Pracując w odlewni stali w ciągu dnia, wieczorami występował jako muzyk. Zrozumiał szybko, że aby zaistnieć jako artysta bluesowy, musi nagrać swoje utwory. Wzięcie udziału w konkursie bluesowym w teatrze Bookera T. Washingtona okazało się kluczowym momentem w jego karierze – odniósł zwycięstwo i podpisał kontrakt z firmą OKeh.
Rozkwit kariery w latach 20.
W listopadzie 1925 roku Lonnie Johnson nagrał swoje pierwsze utwory: „Mr. Johnson’s Blues” i „Fallin’ Rain Blues”. Jego muzyka odznaczała się wyjątkową jakością i różnorodnością, co szybko przyciągnęło uwagę producentów muzycznych. W latach 1925-1932 nagrywał dla OKeh, współpracując z takimi artystami jak Louis Armstrong czy Duke Ellington. Jego umiejętności gry na gitarze były porównywane do najlepszych gitarzystów jazzowych tamtej epoki.
W 1928 roku nawiązał współpracę z gitarzystą Eddie Langiem, tworząc duet nagrywający pod pseudonimem Blind Willie Dunn. Ich wspólne nagrania były innowacyjne jak na tamte czasy i przyczyniły się do popularyzacji bluesa oraz jazzu. Johnson miał także okazję podróżować z Bessie Smith w ramach programu Midnight Steppers, co przyczyniło się do umocnienia jego pozycji na scenie bluesowej.
Trudne czasy lat 30.
Okres Wielkiego Kryzysu dotknął również przemysł muzyczny – Lonnie Johnson przez pięć lat nie nagrał ani jednego utworu. Pracował dorywczo poza muzyką, a jego kariera wydawała się stagnować. W 1937 roku podpisał kontrakt z Decca Records i zaczął ponownie nagrywać, współpracując z pianistą Rooseveltem Sykesem oraz innymi nowoorleańskimi artystami.
Po podpisaniu kontraktu z Bluebird Records w 1939 roku jego kariera nabrała rozpędu. Nagrywał popularne utwory takie jak „He’s a Jelly-Roll Baker”, a jego umiejętności instrumentalne oraz wokalne były doceniane przez krytyków i publiczność.
Rozkwit kariery w
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).