Włodzimierz Szumilin
Włodzimierz Szumilin – wybitny inżynier elektryk i nauczyciel akademicki
Włodzimierz Szumilin, urodzony 6 czerwca 1901 roku w Warszawie, był znanym inżynierem elektrykiem, specjalizującym się w dziedzinie elektroenergetyki. Jego życie i kariera zawodowa były ściśle związane z Politechniką Warszawską, gdzie przez wiele lat kształcił przyszłych inżynierów oraz prowadził badania naukowe. Jako profesor zwyczajny i prezes Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) odgrywał kluczową rolę w rozwoju polskiej elektroenergetyki. Zmarł 27 stycznia 1977 roku w Warszawie, pozostawiając po sobie bogaty dorobek naukowy i zawodowy.
Wczesne lata życia i edukacja
Szumilin pochodził z rodziny o tradycjach intelektualnych. Jego ojciec, Mikołaj, był urzędnikiem, natomiast matka, Alicja z Dutkiewiczów, pracowała jako nauczycielka. W 1910 roku rozpoczął naukę w V Gimnazjum w Warszawie. W wyniku wydarzeń I wojny światowej, szkoła ta została ewakuowana w 1915 roku do Moskwy, gdzie kontynuował edukację w III Warszawskim Gimnazjum. Po powrocie do Polski w 1918 roku ukończył Wyższą Szkołę Realną Władysława Giżyckiego w maju 1920 roku.
Tuż po ukończeniu szkoły Szumilin wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w III powstaniu śląskim. Po czterech miesiącach służby wojskowej zdemobilizował się, aby móc podjąć studia na Politechnice Warszawskiej. Ukończył je w 1928 roku, zdobywając dyplom inżyniera elektryka ze specjalnością w zakresie sieci i układów elektroenergetycznych.
Kariera zawodowa i działalność naukowa
Po zakończeniu studiów Szumilin rozpoczął pracę nad ważnymi projektami związanymi z elektryfikacją. W okresie międzywojennym brał udział w budowie Elektrycznej Kolei Dojazdowej (EKD) na trasie Warszawa – Grodzisk oraz Zjednoczenia Elektrowni Okręgu Radomsko-Kieleckiego (ZEORK). W latach 1927–1928 pracował jako projektant w warszawskim biurze American Utilities Corporation.
W czasie II wojny światowej Szumilin był odpowiedzialny za nadzorowanie budowy linii 150 kV Starachowice – Warszawa oraz stacji transformatorowej w Ursusie. Po wojnie objął stanowisko zastępcy naczelnego dyrektora ZEORK-u oraz dyrektora ds. odbudowy tego przedsięwzięcia. Równocześnie rozwijał swoją karierę akademicką, prowadząc wykłady na Politechnice Warszawskiej oraz Szkole Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda.
Profesor i organizator Katedry Sieci Elektrycznych
Dnia 23 sierpnia 1946 roku Szumilin został mianowany profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem-organizatorem Katedry Sieci Elektrycznych na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Jego wkład w rozwój tej katedry był nieoceniony. Prowadził wykłady z zakresu sieci i urządzeń elektrycznych oraz uczestniczył w tworzeniu programu nauczania dla studentów.
W 1963 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, co potwierdziło jego znaczenie jako nauczyciela akademickiego i eksperta w dziedzinie elektroenergetyki. Był także współorganizatorem Instytutu Elektrotechniki, gdzie prowadził badania oraz rozwijał nowe technologie związane z branżą elektryczną.
Aktyw
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).