Tragedia karnawałowa (1823)
Wstęp
Tragedia karnawałowa, która miała miejsce 11 lutego 1823 roku w Valletcie, staje się jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Malty. Incydent ten, znany również jako Panika w Valletcie, doprowadził do śmierci wielu młodych chłopców, którzy przyszli do klasztoru Franciszkanów w celu otrzymania chlebów. W kontekście tego wydarzenia zrozumienie jego tła społecznego oraz okoliczności prowadzących do katastrofy jest kluczowe dla pełnego obrazu tej tragedii.
Podłoże tragedii
W pierwszej połowie XIX wieku Malta zmagała się z poważnymi problemami społecznymi, w tym głodem i ubóstwem. W takich warunkach karnawał, będący czasem radości i zabawy, stał się również okazją do organizacji działań mających na celu wsparcie najuboższych. Tradycja gromadzenia chłopców z niższych klas społecznych na procesje karnawałowe miała na celu zapewnienie im chwilowego oderwania od trudnej rzeczywistości. Wiek uczestników wynosił od 8 do 15 lat, a ich obecność podczas mszy i późniejszego rozdawania chleba była formą wsparcia ze strony Kościoła.
W roku 1823 organizacja tych wydarzeń odbywała się według ustalonego schematu. Chłopcy uczestniczyli we mszy świętej w kościele Świętego Floriana, a następnie udawali się do klasztoru Franciszkanów, gdzie mieli otrzymać chleb. Zazwyczaj działania te przebiegały w spokojnej atmosferze, jednak tego dnia sytuacja uległa dramatycznej zmianie.
Katastrofa
Dnia 11 lutego 1823 roku chłopcy zgromadzili się jak zwykle na mszę. Jednak z powodu opóźnienia msza trwała znacznie dłużej niż przewidywano, co spowodowało, że dzieci i dorośli spotkali się w tłumie wracających ludzi po zakończeniu karnawału. W miarę jak chłopcy kierowali się do klasztoru, do ich procesji zaczęli dołączać dorośli oraz inne dzieci, co stworzyło niekontrolowany tłum.
Przybyli do klasztoru przez zakrystię i mieli wychodzić innymi drzwiami na ulicę St. Ursula. Niestety, drzwi te były otwarte, co pozwoliło na większą liczbę osób wejść do środka niż zazwyczaj. Taki rozwój sytuacji spowodował tłok w korytarzu klasztornym. Nagle gasnące światło sprawiło, że panika zaczęła narastać – dzieci zaczęły krzyczeć i przepychać się w stronę drzwi wyjściowych.
Chłopcy znajdujący się na przodzie upadli na schody, a tłum za nimi kontynuował naciskanie naprzód. Gdy osoby rozdające chleb usłyszały krzyki dzieci, natychmiast ruszyły im na pomoc. Udało im się otworzyć drzwi i część chłopców mogła uciec; niestety jednak wielu innych nie miało już takiego szczęścia i straciło życie wskutek uduszenia lub stratowania.
Dokładna liczba ofiar pozostaje nieznana. Rejestry szpitalne wskazują na przybycie 94 ciał chłopców w wieku 15-16 lat do Sacra Infermeria. Różne źródła podają różne liczby ofiar; niektóre mówią nawet o co najmniej 110 zmarłych chłopcach. Tragedia ta pozostawiła ogromny smutek w sercach rodzin oraz mieszkańców Malty.
Następstwa
Bezpośrednio po katastrofie
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).