Płaskonos jasnogłowy
Płaskonos jasnogłowy – charakterystyka gatunku
Płaskonos jasnogłowy (Spatula platalea) to średniej wielkości ptak wodny, który należy do rodziny kaczkowatych (Anatidae). Występuje głównie w Ameryce Południowej, z wyjątkiem jej północnych regionów. Ten wyjątkowy gatunek jest jedynym przedstawicielem rodzaju płaskonosów w tej części świata. Pomimo ograniczonego zasięgu, płaskonos jasnogłowy nie jest zagrożony wyginięciem, co czyni go interesującym obiektem badań ornitologicznych.
Historia taksonomiczna
Płaskonos jasnogłowy został po raz pierwszy opisany przez francuskiego przyrodnika Louisa Jeana Pierre’a Vieillota w 1816 roku. W swoim dziele „Nouveau dictionnaire d’histoire naturelle” nadał mu nazwę Anas platalea. W późniejszych latach, w 1856 roku, gatunek ten został przeniesiony do rodzaju Rhynchaspis, gdzie znajdowały się również inne płaskonosy. W 1932 roku nastąpiła zmiana nazwy na Spatula platalea, która jest używana do dziś. Gatunek ten nie wyróżnia się podgatunkami i obecnie klasyfikowany jest w rodzaju Spatula.
Morfologia i wygląd
Wymiary i masa ciała
Płaskonos jasnogłowy osiąga długość ciała wynoszącą od 51 do 56 cm, a jego masa waha się od 523 do 608 g. Dziobem o długości od 81 do 84 mm oraz ogonem mierzącym 92-98 mm, ptak ten charakteryzuje się także rozpiętością skrzydeł wynoszącą od 66 do 73 cm.
Cechy zewnętrzne
Samiec płaskonosa jasnogłowego ma szaroróżową głowę, ozdobioną ciemnymi plamkami, które tworzą wyraźną czapeczkę. Jego pierś oraz brzuch mają zmienną barwę od jasnego rudokasztanowego po ciemniejszy kasztanowoczerwony. Samica natomiast wyróżnia się szaro-brązowym upierzeniem z delikatnymi plamkami. Dziób samca jest zielonoczarny i spłaszczony na końcu, podczas gdy samica ma dziób brązowoczarny. Obydwa płcie mają żółte lub jasnożółte nogi oraz stopy.
Występowanie i środowisko życia
Płaskonos jasnogłowy zamieszkuje Amerykę Południową, obejmując głównie tereny Chile, Argentyny, Urugwaju, Brazylii, Boliwii oraz Peru. Jego zasięg występowania szacuje się na około 7 340 000 km². W Chile ptak ten można spotkać w centralnej i południowej części kraju, natomiast w Argentynie występuje aż po Ziemię Ognistą. Płaskonos preferuje bagniste tereny oraz przybrzeżne laguny i stawy, często na nizinach, ale także na wysokości do 3400 m n.p.m., gdzie roślinność pokrywa powierzchnię wody.
Zachowanie i dieta
Płaskonos jasnogłowy zazwyczaj widywany jest w parach lub niewielkich grupach. W okresie pierzenia jednak tworzy większe stada. Ptaki te nie są dobrymi biegaczami ani lotnikami; potrafią jedynie zanurkować na niewielką głębokość. Ich dieta składa się głównie z nasion roślin wodnych oraz planktonu i mięczaków. W przypadku alarmowania innych osobników samce wydają charakterystyczne odgłosy przypominające terkoczenie oraz d
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).