Grabów – wieś o bogatej historii
Grabów, znany również jako Грабава w języku białoruskim i Грабово w rosyjskim, to niewielka wieś położona w obwodzie homelskim, w rejonie żytkowickim Białorusi. Leży nad rzeką Słucz, w sielsowiecie Milewicze. Mimo swojej skromnej wielkości, Grabów ma bogatą historię, której ślady można odnaleźć w dokumentach z XIX i XX wieku. W artykule tym przyjrzymy się dziejom tej miejscowości oraz jej znaczeniu w kontekście regionalnym.
Historia Grabowa
Historia Grabowa sięga XIX wieku, kiedy to wieś oraz okoliczne tereny były częścią Rosji i znajdowały się w guberni mińskiej. W tamtych czasach Grabów pełnił ważną rolę, będąc zarządem gminy, która obejmowała dwanaście sąsiednich wsi. Na terenie miejscowości istniał folwark, gdzie znajdowała się także kaplica katolicka. Niestety, kaplica ta przestała istnieć już w 1885 roku, co świadczy o zmianach zachodzących w regionie i wpływie różnych wydarzeń historycznych na lokalną społeczność.
Zmiany administracyjne i terytorialne
W okresie międzywojennym Grabów przeszedł szereg zmian administracyjnych. W latach 1919–1920 wieś znalazła się pod Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich i została przypisana do okręgu brzeskiego oraz powiatu mozyrskiego. Po podpisaniu traktatu ryskiego w 1921 roku, większość gminy Grabów znalazła się po stronie sowieckiej, co doprowadziło do likwidacji gminy i przeniesienia Grabowa do gminy Lenin.
W dwudziestoleciu międzywojennym Grabów stał się częścią Polski i znalazł się w województwie poleskim. Z racji swojego położenia przy granicy ze Związkiem Sowieckim, wieś miała strategiczne znaczenie. Stacjonowała tu kompania Korpusu Ochrony Pogranicza, co czyniło Grabów garnizonem wojskowym. Na południe od miejscowości znajdowała się strażnica KOP „Grabów”, co dodatkowo podkreślało militarny charakter tego obszaru.
Dane demograficzne i społeczność lokalna
W 1921 roku wieś Grabów liczyła 377 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 52 budynki. Spośród mieszkańców zdecydowaną większość stanowili Białorusini – 329 osób. Obok nich żyli Żydzi (36), Polacy (7) oraz Rusini (5). Zróżnicowanie wyznaniowe również było istotnym elementem społeczności: 325 mieszkańców było prawosławnych, 45 wyznawało judaizm, a 7 osób było katolikami rzymskimi. Folwark znajdujący się w obrębie Grabowa miał natomiast 73 mieszkańców, z czego 37 stanowili Białorusini i 35 Polacy.
Tak duża różnorodność etniczna i wyznaniowa świadczy o bogatej historii regionu oraz współistnieniu różnych kultur przez wiele lat. Tego rodzaju pluralizm był charakterystyczny dla wielu miejscowości na Białorusi, zwłaszcza tych znajdujących się blisko granic między różnymi państwami i narodami.
Grabów po II wojnie światowej
Po zakończeniu II wojny światowej Grabów znalazł się wewnątrz granic Związku Sowieckiego. Zmiany polityczne oraz społeczne lat powojennych wpłynęły na życie mieszkańców oraz na rozwój samej wsi. Podobnie jak wiele innych miejscowości na Białorusi, Grabów musiał przystosować się do nowych realiów politycznych i gospodarczych.
Wraz z uzyskaniem niepodległości przez Białoruś w 1991 roku, wie
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).